Mga sipi mula sa THE ELDER BROTHER ni E.P. Tenney
ANG ARAL NI HESUS tungkol sa pagpapalaganap ng kaharian ng Diyos, ay nagpapahiwatig ng isang kalagayan ng digmaan, upang ang mga taong may mabuting kalooban ay magkaroon ng kapayapaan: "una ay dalisay, saka mapayapa." Hindi kailanman itinuro ni Hesus na walang pakialam kung paano nauugnay ang mga tao sa Kanya. Kailangan nilang magpasya laban sa Kanya, o maging sa Kanyang panig. Nakipagtalo si Hesus sa mundo, laman, at diyablo. — Dean Stanley—
Sa isang maringal na pagpapahayag ng Kanyang mga karapatan, na may malaking tapang na kinikilala ang Kanyang sarili sa gawain ng Ama at Moral na Tagapamahala ng sangkatauhan, nagsalita si Hesus nang may awtoridad, na may isang tiyak na pagmamadali, sa isang agresibong espiritu, na nagdadala ng mga bagay sa isang krisis hinggil sa personal na katapatan o pagkakaaway.
Hindi ba Niya sinubok ang mga karamihan sa ganitong mga doktrina na maraming umalis sa Kanya? Sinala Niya sila. Kailangang maging nakakabit ang mga tao sa Kanya sa pamamagitan ng katotohanan o hindi na kailanman. "Lumapit kayo sa akin," sabi Niya, "Dalahin ninyo ang aking pamatok sa inyo." Ngunit kailangan nilang iwan ang Mammon sa likod nila; hindi Niya papayagan ang hati na paglilingkod. "Ang hindi kasama ko ay laban sa akin, at ang hindi nangangalap kasama ko ay nagkakalat."
Ang aral ni Hesus ay higit na matalim. Ang Kanyang mga panawagan ay direkta, personal, matalim, praktikal; iniimbitahan ang mga tao sa agarang pagkilos para sa o laban sa kaharian ng Diyos.
Sa isang pagkakataon, ginulat ni Hesus ang Kanyang mga tagapakinig sa pamamagitan ng paglingon sa harap ng isang karamihan na sumusunod sa Kanya, at biglang sinabi, "Kung ang sinuman ay lumapit sa akin, at hindi kinamumuhian ang kanyang ama, at ina, at asawa, at mga anak, at mga kapatid na lalaki, at mga kapatid na babae, oo, pati ang kanyang sariling buhay, hindi siya maaaring maging disipulo ko." Ito ang Kanyang teksto, at nakinig nang mabuti ang mga tao sa maikli at matalim na sermon o paliwanag na ginawa Niya sa teksto. Ipinabatid sa kanila na ang paghabol sa isang tao sa karamihan bilang isang popular na paborito, ay isang napakaibang bagay mula sa pagtanggap sa tunay na gawain ng pagiging disipulo. Ayaw Niya ng isang nag-aalangan at hindi mapagkakatiwalaang karamihan sa Kanyang mga yapak, kung kailan dapat silang nasa gawain ng makadiyos na pagpapasya at pagsasakripisyo ng sarili.
At tinapos Niya ang Kanyang mga pahayag sa kanila sa pagkakataong iyon gamit ang tila paboritong anyo ng pananalita Niya: "Mabuti ang asin: ngunit kung ang asin ay nawalan ng lasa, paano ito lulutuing muli? Hindi ito angkop sa lupa, ni sa tambakan ng dumi; kundi itinatapon ng mga tao. Ang may tainga upang makinig, ay makinig." Pagkatapos ay nagpatuloy Siya sa Kanyang paglalakbay.
Determinado Siya na gamitin ng Kanyang mga tagapakinig ang kanilang mga tainga nang mabuti, at marinig ang matalim na mga bagay. Pinapaalam Niya sa mga tao sa paligid Niya kung ano ang kanilang nais. Kung susundin Niya sila, sinabi Niya na wala Siyang tahanan sa mundong ito na kasing dami ng mga lobo. Walang sinumang naglalagay ng kamay sa araro Niya ang pinapayagang tumingin na parang babalik siya. Ang sinumang magtatayo ay kailangang bilangin muna ang gastos at gawin ito nang matalino. Ang hindi handang iwan ang lahat ng mayroon siya ay hindi kailanman magiging disipulo. "Unahin ninyo," sabi ni Hesus, "ang kaharian ng Diyos, at ang kanyang katuwiran": Diyos muna, at tao ang pangalawa; kung hindi, walang disipulo.
Nang makita ni Hesus ang mga karamihan na nagtitipon sa pangalan ng relihiyon, alam Niya na maaari silang pumili sa panig ng mga kaaway ng Diyos kapag may mga pagsubok na darating, at nais Niya na ang mga tao ay lubos na Kanya, o hindi Kanya–"Ang sinumang hindi nagdadala ng kanyang krus, at sumusunod sa akin, ay hindi maaaring maging disipulo ko."
Ito ang malapit at matalim na personal na pangangaral, na naghihiwalay mula sa walang direksyong karamihan ang iilang tao, na nagsimulang sakupin ang mundo para sa kanilang Guro.
