Ang taong naaayon sa mundong ito ay hindi ang taong pinakamainam na nakakaunawa nito, o ang pinakahanga sa mga kagandahan nito; ni hindi rin siya ang pinakamainam na nakakaangkop sa lahat ng mga kalagayan nito. Siya ay alipin ng mga bagay na kanyang nakikita upang tingnan ang kahulugan ng mga ito; masyadong nakapaloob sa mga gawi ng lipunang kinalalagyan niya, kaya wala siyang kapangyarihang pumasok sa kung ano ang nasa kabila. Ang salitang "naaayon" ay nagpapahiwatig na kinukuha niya ang kanyang anyo mula sa mga bagay sa paligid niya, na sila ang hulmahan kung saan hinuhubog ang kanyang isipan.
Ngayon, hindi papayagan ni San Pablo kahit saglit na ito ang anyo na nilikha para pasanin ng sinumang tao. Ang tao ay nilikha ayon sa larawan ng Diyos, at ang anyo ng kanyang isipan ay dapat manggaling sa Kanya at hindi mula sa mga bagay na nasasakupan Niya.
Ang mga paganong tao ay tumututol sa budhi na nagsasabi sa kanila na sila ay mga anak ng Diyos, at ang mismong mga bagay na kanilang nakikita na nagpapatotoo sa di-nakikitang kapangyarihan ng Diyos ay naglilingkod at sumasamba sa nilalang higit sa Tagapaglikha. Ngunit kami na tinubos mula sa pagsamba na ito ay mas direktang at may malay na lumalaban sa espiritung ito.
Pinipili namin ang maling landas kapag pinapayagan naming pamunuan at hubugin ng mundo ang aming mga isipan ayon sa kanyang kasiyahan, kapag sumasang-ayon kaming tanggapin ang kanyang larawan at tatak. Ang larawang iyon at tatak ay magbabago sa bawat bagong panahon, sa bawat bagong lugar. Ito ang likas na katangian ng mundo na patuloy na nagbabago. Ito ang dahilan kung bakit napakahiya para sa isang tao na maging naaayon dito; siya ay magiging nilalang lamang ng kasalukuyan; siya ay magiging pabagu-bago, padalus-dalos, hindi tapat—isang dahon na dinadala ng bawat hangin, lumulutang sa bawat agos. Paano posible na ang ganoong tao ay makakaalam ng anumang tungkol sa kalooban ng Diyos, na matatag at walang hanggan? Ano ang kahulugan na ibigay mo sa ganoong tao ang Bibliya at kumbinsihin siya na ito ay isang banal na aklat? Madali mo siyang makukumbinsi tulad ng kahit ano pa man. Kung ito ang kasalukuyang opinyon, siyempre tatanggapin niya ito hanggang magbago ang uso, at pagkatapos ay pagtatawanan niya ito. Ngunit habang tinatanggap niya ito, ano ang kanyang nakukuha mula rito? Kung ano lamang ang nais makuha ng kanyang makamundong espiritu at wala nang iba pa.
Ang kaligtasan mula sa lahat ng ito ay pagbabago, at ang ganitong pagbabago, sa halip na gawing hindi angkop ang tao para sa mundo, ay siya lamang ang makapagpapahintulot sa kanya na mabuhay dito, pahalagahan ang kahalagahan nito, at mag-impluwensya dito. Ito ang nagbigay-daan sa propeta na makita ang mga puno at mga baha na umaawit; na nagbigay kay San Pablo na maging lahat ng bagay sa lahat ng tao; na nagbigay kay San Juan na makita ang kaharian ng Diyos at ng Kanyang Cristo na lumalabas mula sa mga kaharian ng mundong ito. Sapagkat nakita nila ang lahat ng bagay sa liwanag ng Diyos, hindi sa mga maling ilaw ng mundong ito. Nakita nila ang mundo ayon sa pagkakalikha Niya, hindi ayon sa pagkakalikha ng tao sa pamamagitan ng pag-aalsa laban sa Kanya. Natanggap nila ang tunay na anyo ng tao. Kaya magagamit nila ang mga anyo ng mundo, madaling nakikibagay sa mga kaugalian ng mga Hudyo, Griyego, Romano—hindi kailanman naging alipin ng alinman. Nasa pakikipag-ugnayan sila sa walang hanggan, kaya maaari nilang pagnilayan ang dakilang dula ng kasaysayan, hindi bilang sunod-sunod na nagbabagong mga tagpo, kundi bilang serye ng mga pangyayaring patungo sa katuparan ng kalooban na naghahangad ng kabutihan at kabutihan lamang.
Ang proseso ng pagbabagong ito ay ang pagbabago ng isipan. Ang ganitong parirala ay agad nagpapahiwatig ng pagbabago na nagaganap kapag ang mga dahon ng tagsibol ay bumabalot sa mga hubad na sanga ng taglamig. Hindi nagbabago ang substansiya, ngunit ito ay nabubuhay. Ang pagbabago ay ang pinaka-kamangha-manghang maaaring isipin, ngunit lahat ito ay nangyayari sa loob. Ang kapangyarihang minsang ibinigay ay gumagana nang lihim, marahil sa gitna ng maraming hadlang mula sa matitinding hangin at matalim na hamog. Gayunpaman, ang simula na iyon ay naglalaman ng tiyak na propesiya ng huling katuparan. Ang tao ay mababago ayon sa larawan ng kanyang Tagapaglikha at Ama, dahil ang Espiritu ng kanyang Tagapaglikha at Ama ay gumagana sa kanya.
F. D. Maurice
